Gobseck powiesc Honoriusza Balzaka z cyklu Komedia ludzka. Zostala po raz opublikowana w 1830 roku pod tytulem Lichwiarz. Tytul Gobseck zostal nadany utworowi w wydaniu z 1842 roku.

W salonie pani de Grandlieu gospodyni rozmawia z przyjacielem domu, adwokatem Derville. Opowiada mu o milosci swojej crki Kamili do Ernesta de Restauda. Pani de Grandlieu nie popiera tego zwiazku; uwaza matke Ernesta za kobiete skrajnie rozrzutna, a w dodatku uwiklana w romans z Maksymem de Trailles. Derville jest jednak przeciwnego zdania, zwracajac uwage na majatek Ernesta i przypominajac o tym, ze to pieniadze odgrywaja glwna role w Paryzu. Nastepnie opowiada historie ze swojej mlodosci, kiedy jego sasiadem byl lichwiarz, holenderski Zyd nazwiskiem Gobseck. To pozyczka od niego bardzo pomogla mu zostac adwokatem, a obserwacje odwiedzajacych Gobsecka osb wiele nauczylo mlodego Derville'a na temat zycia w Paryzu. Poznal m.in. prawdziwa historie pani de Restaud: hrabina zrujnowala swojego meza dla kochanka, Maksyma de Trailles, doprowadzajac w koncu hrabiego do smierci wyznaniem, ze dwjka dzieci, ktre uwazal za swoje, pochodzi ze zwiazku pozamalzenskiego. W tym czasie Gobseck byl juz faktycznym wlascicielem wiekszosci domniemanej fortuny Restaudw. Hrabia, umierajac, przekazal wiekszosc ocalalego majatku jedynemu wlasnemu synowi, Ernestowi, jednak nie wydziedziczyl calkowicie dzieci swojej zony. Pani de Restaud zniszczyla jednak testament nie czytajac go i dopiero pzniej przekonala sie, ze tym samym zrujnowala wlasne dzieci. Gobseck tymczasem wzbogacil sie i dopiero po wielu latach zmarl, przekazujac cala fortune Ernestowi de Restaud i swojej dalekiej krewnej, Esterze Van Gobseck (bohaterce Blaskw i nedz zycia,kurtyzany).