Arrakis, zwana Diuną, to jedyne we wszechświecie źródło melanżu - substancji przedłużającej życie, umożliwiającej odbywanie podróży kosmicznych i przewidywanie przyszłości. Z rozkazu Padyszacha Imperatora Szaddama IV rządzący Diuną Harkonnenowie opuszczają planetę, swe największe źródło dochodów. Diunę otrzymują w lenno Atrydzi, ich zaciekli wrogowie. Zwycięstwo księcia Leto Atrydy jest jednak pozorne - przejęcie planety ukartowano. W odpowiedzi na atak połączonych sił Imperium i Harkonnenów dziedzic rodu Atrydów, Paul - końcowe ogniwo planu eugenicznego Bene Gesserit – staje na czele rdzennych mieszkańców Diuny i wyciąga rękę po imperialny tron.
Diuna otrzymała dwie najbardziej prestiżowe nagrody w dziedzinie SF: Nebula (1965) i Hugo (1966).
„Diuna jest jedyną w swoim rodzaju powieścią prezentującą złożoność i bogactwo wykreowanego świata. Poza Władcą Pierścieni nie znam niczego, co można by do niej porównać”.

Drugi tom cyklu Diuna, amerykańskiego autora Franka Herberta, zdobywcy nagród Hugo i Nebula. Dalsze losy Paula Atrydy Muad'Diba, jego fremeńskiej towarzyszki Chani i naiba Stilgara. Na scenę powraca Duncan Idaho, tym razem w postaci tleilaxańskiego gholi, wskrzeszonego z martwych.
Niesamowity, ludzki dramat w centrum potężnych - naturalnych i politycznych - sił na tej unikatowej planecie należy do najbardziej wzruszających w całej literaturze. "Mesjasz Diuny" to opowieść o człowieku nieprzeciętnym, który podlega jednak ludzkim i więcej niż ludzkim słabościom. Doskonała powieść przygodowa z filozoficznym podtekstem i emocjonalną głębią.

Arrakis zmienia się wolno, ale nieustannie. Pustynną niegdyś planetę w coraz większym stopniu pokrywa zieleń. Widząc tę transformację, bliźnięta Leto i Ganima próbują ratować ginące czerwie. Gdy w stolicy przemawia tajemniczy Kaznodzieja, po osierocone przed laty dzieci Paula Muad'Diba przybywa jego matka...

Czwarty tom cyklu "Kroniki Diuny", za który Frank Herbert uhonorowany został nagrodami Hugo i Nebula.
Z dwojga bliźniąt - dzieci Muad'Diba i Chani - żyje tylko Leto. Ghanima zmarła po długim, ludzką miarą, życiu. Ale Leto trwa. Dzięki transformacji, jakiej ulega jego ciało pod wpływem piaskopływaków, Leto rządzi niepodzielnie swoim Imperium od ponad trzech i pół tysiąca lat. Jest absolutnym monopolistą, jeśli chodzi o dystrybucję melanżu. Bene Geserit, Nawigatorzy Gildii i wszyscy inni zależni są wyłącznie od zapasów zgromadzonych przez Leto. Nie ma już bowiem Czerwi, a więc cykl produkcji przyprawy został przerwany. Niektórzy sądzą, że bezpowrotnie...
Leto II, Bóg Imperator, jest samotny najbardziej dojmującą samotnością we wszechświecie. Ten fakt chcą wykorzystać Ixianie. Swoją misję przy dworze Boga Imperatora zaczyna ich nowa Ambasador - Hwi Noree.
Nadzieją rodu Atrydów jest Siona. W planie eugenicznym Leto ma się ona połączyć z Duncanem Idaho - a właściwie kolejnym gholą stworzonym przez Bene Tleilax z komórek mistrza miecza rodu Atrydów.

Intryga kolejnej odsłony cyklu jest zarazem złożona i prosta. Ale prostotę można dostrzec dopiero na ostatnich stronach (w ostatnich minutach) książki. Jak zwykle u Herberta, historia obudowana jest wieloma dygresjami o naturze społeczeństwa, religii, władzy, polityki. Kiedy już fabuła stanie się jasna - warto wrócić do niektórych przemyśleń autora - uderzająco aktualnych w rzeczywistości XXI wieku, na planecie zwanej Terra.

Minęło półtora tysiąca lat od śmierci Leta II. Nadal istnieją Bene Gesserit, Tleilaxanie i Gildia, jednak struktura polityczna oraz wzajemne zależności poszczególnych grup uległy znacznym zmianom. Potrzeba przestrzeni życiowej i tęsknota za wolnością po upadku Boga Cesarza pchnęły ludzkość ku Rozproszeniu. Na ponownie pustynnej Arrakis, zwanej teraz Rakis, w każdym piaskalu żyje uśpiona cząstka Leta II, Podzielonego Boga, jednak nikt ich już nie ujeżdża, a planety nie zamieszkują Wolanie. Tu spełniają się przepowiednie - pojawia się dziewczynka, Sheeana, zdolna rozkazywać gigantycznym pustynnym stworzeniom. W Twierdzy zakonu żeńskiego na Giedi Primie, obecnie Gammu, dorasta pilnie strzeżony dwunasty ghola Duncana Idaho. Siostry wiążą z nim wielkie nadzieje... Tymczasem z Rozproszenia powracają Utraceni, a wśród nich wrogo nastawione, wielokrotnie przewyższające liczebnością Bene Gesserit - Czcigodne Macierze.

Kapitularz Diuną stanowi szósty i ostatni tom "Diuny". To kontynuacja historii zapoczątkowanej w Heretykach Diuny. Konflikt pomiędzy Bene Gesserit i Dostojnymi Matronami doprowadził do zniszczenia Diuny. Zgromadzenie żeńskie próbuje odtworzyć pustynne warunki na planecie zwanej...

Arrakis, zwana Diuną, to jedyne we wszechświecie źródło melanżu - substancji przedłużającej życie, umożliwiającej odbywanie podróży kosmicznych i przewidywanie przyszłości. Z rozkazu Padyszacha Imperatora Szaddama IV rządzący Diuną Harkonnenowie opuszczają planetę, swe największe źródło dochodów. Diunę otrzymują w lenno Atrydzi, ich zaciekli wrogowie. Zwycięstwo księcia Leto Atrydy jest jednak pozorne - przejęcie planety ukartowano. W odpowiedzi na atak połączonych sił Imperium i Harkonnenów dziedzic rodu Atrydów, Paul - końcowe ogniwo planu eugenicznego Bene Gesserit – staje na czele rdzennych mieszkańców Diuny i wyciąga rękę po imperialny tron.
Diuna otrzymała dwie najbardziej prestiżowe nagrody w dziedzinie SF: Nebula (1965) i Hugo (1966).
„Diuna jest jedyną w swoim rodzaju powieścią prezentującą złożoność i bogactwo wykreowanego świata. Poza Władcą Pierścieni nie znam niczego, co można by do niej porównać”.