Złe duchy rozbijają diabelskie lustro i okruchy dostają się do oka i serca Kaja. Kaj się zmienia. Niszczy róże Gerdy, nie chce się bawić z dziećmi, jest niemiły, a w końcu przywiązuje saneczki do sań Królowej Śniegu. I znika z miasteczka. Gerda nie może zapomnieć przyjaciela i wyrusza na poszukiwania. Oddaje buty rzece, a rzeka niesie ją do domu na brzegu, gdzie dziewczynka traci wspomienia. Ale odzyskuje je i dalej rusza na poszukiwania. Wrona prowadzi ją do Księżniczki i Księcia.
Gerda odkrywa, że Książe nie jest Kajem. Książęca para obdarowuje Gerdę, ale w drodze obrabowują ją zbójcy. A Gerda trafia do niewoli. Mała zbójniczka chce Gerdę zatrzymać, ale dziewczynce udaje się uciec wraz z renem. Zatrzymują się na noc u starej Laponki. Stamtąd rusza do pałacu Królowej. A Kaj stara się ułożyć układankę dla Królowej. Gerda odnalazła Kaja. Ale on jej nie rozpoznaje. Gerda płacze i jej łzy wypłukują okruch lustra z oka i serca Kaja. Dzieci uciekają z pałacu Królowej Śniegu. Znowu jest wiosna. I znowu są szczęśliwe.