„Miód kasztelański” Józefa Ignacego Kraszewskiego rzadko pojawia się na scenach, choć jest to komedia, nawet i dziś zabawna, ciesząca staropolskim humorem, sentymentalna prostodusznością – jednym słowem wszystkim, co dziś jeszcze prowokuje nas do sięgnięcia po niektóre utwory polskiej i obcej klasyki.

Bardzo znajomo wyglądają główne motywy intrygi. Dzielny żołnierz ratuje swą przybrana siostrę z rąk – jak by to dziś określono – oszusta matrymonialnego. Oszust ten bardzo przypomina molierowskiego Tartuffa, zaś dzielny żołnierz – bohaterów „Dam i huzarów” Aleksandra Fredry. Dzielny żołnierz zawiązuje dowcipna intrygę z fałszywą Księżną, również wyraźnie fredrowskiej proweniencji, by zwolnić siostrę i jej kuzynkę ( swa ukochana) ze ślubów - przyrzeczenia pozostania samotna wdowa. Obie kobiety maja dopiero po dwadzieścia kilka lat, jest wiec to wielka strata – według dzielnego Rotmistrza i jego przyjaciela, kochającego sie w Basi – przybranej siostrze wojaka. Wszystko kończy sie dobrze. Typowy happy-end, czyli ślub wieńczy naiwna intrygę.

Adaptacja radiowa nie pretenduje do niczego ponad zabawę staropolszczyzna. W tej stylowej zabawie biorą udział młodzi aktorzy oraz studenci Akademii Teatralnej w Warszawie. Sadzimy, ze ich młodość i świeżość doda nieco rumieńców staremu tekstowi i pozwoli z pełną wiara bawić sie naiwnością intrygi i prostota żartów.